Էքզիստենցիալ սարսափը «Իրականությունից այն կողմ» սարսափ ֆիլմում

Մինչ սարսափ ֆիլմերի ռեժիսորները մրցում են միմյանց հետ սարսափ ֆիլմերի, կեղծ արյան գալոնների և ավելի ու ավելի բարդ հրեշների քանակով, հոգեբանական թրիլերն այլ ճանապարհ է ընտրում։ Այն սարսափելի ոչինչ գրեթե ցույց չի տալիս՝ ստիպելով դիտողի երևակայությանը աշխատել նրա դեմ։ Հենց սա է «Իրականությունից այն կողմ» ֆիլմի մթնոլորտը, որը ռեկորդներ է սահմանել հայկական կինոթատրոններում ամենաերկար ցուցադրության համար և մեծ արձագանք է գտել առցանց համայնքներում։

Ժամանակակից սարսափ ֆիլմերը այլևս սարսափելի չեն, քանի որ իրականությունն ավելի սարսափելի է, քան ցանկացած սարսափ ֆիլմ, թե՞ որովհետև մեր ժամանակները պահանջում են վախի նոր գործիքներ, քանի որ հները այլևս տեղին չեն։ Ամեն դեպքում, այսօր շատ դժվար է սարսափով լի կինոթատրոնում նստել։

Ֆիլմի սկիզբը նույնպես չի խրախուսում դա. պատմությունը լիովին բանալ է. կահույքի խանութի սեփականատեր Քլարկը ստիպված է ապրել այնտեղ ամուսնալուծությունից հետո՝ ալկոհոլիզմի պատճառով։ Սակայն տղամարդը շուտով պատի մեջ տարօրինակ լույս է հայտնաբերում, որը բացում է մի անցում դեպի երկար միջանցքների և դեղին պաստառներով դատարկ սենյակների աշխարհ։ Եվ այստեղ դուք լսում եք լյումինեսցենտային լույսերի նյարդայնացնող ճնշող բզզոցը, որը կզրնգա ձեր ականջներում մինչև տիտրերի ավարտը։ Լսողական սարսափը ձեզ վրա, որպես դիտողի, ազդեցության առաջին մակարդակն է։ Այնուհետև դուք զգում եք անհանգստության առաջին նշանները՝ սպասելով, որ ինչ-որ հրեշ կցատկի այս անվերջ սենյակներից մեկի անկյունից, բայց փոխարենը դուք զգում եք հիասթափության և թեթևացման խառնուրդ։ Նրանք, ովքեր տառապում են տեղագրական կրետինիզմից, դժվարություններ կունենան նման լաբիրինթոսում, բայց նույնը կլինի նաև բոլորի համար, քանի որ տարածքը անընդհատ վերափոխվում է։ Եվ եթե դուք նաև կլաուստրաֆոբիկ կամ ագորաֆոբիկ եք, ապա շնորհավորում եմ. դուք կգրգռվեք խելագարի պես։

Հեգնական է, որ գլխավոր հերոսը նախկին ճարտարապետ է, ուստի նոր աշխարհը նրան չի վախեցնում, այլ ավելի շուտ գրավում է։ Քլարկը սկսում է ուսումնասիրել տարածքները, քարտեզներ նկարել և երթուղիներ գծել, և նրա հետ միասին մենք ընկղմվում ենք սպասման և սարսափի մածուցիկ զգացողության մեջ։ Շուտով պարզ է դառնում, որ այս հսկայական լաբիրինթոսում ինչ-որ մեկը կամ ինչ-որ բան անընդհատ տեղափոխում է առարկաներ և հետապնդում հետաքրքրասեր հետազոտողներին։ Ի՞նչն է այդքան սարսափելի նեղ, նույնիսկ մութ միջանցքներում և տարօրինակ ձևեր ունեցող սենյակներում։ «Իրականությունից այն կողմ» ֆիլմը չի գործում ինչպես դասական սարսափ ֆիլմ. դուք կսարսափեք ոչ թե պատկերներից (որոնք գրեթե չկան), այլ այն վիճակներից, որոնցում կհայտնվեք դիտելիս։

Ֆիլմը շոշափում է մարդկային պարզունակ վախերը՝ կորած, անհայտ, հետապնդվող, տարածության մեջ փակված լինելու և ճանաչելի կամ նույնականացվող ինչ-որ բանի ներկայության ընդհանուր զգացողությունը։ Սա բառացիորեն դեմքից զուրկ վախ է, երբ ֆիլմը ձեր անհանգստությունը վերածում է սարսափի, և թշնամին այստեղ արտաքին հրեշ չէ, այլ ձեր սեփական ենթագիտակցությունը։ Սարսափի շարունակականությունը նույնպես լավ է գործում այստեղ։ Մինչդեռ դասական սարսափ ֆիլմը կարող է ունենալ մեկ վայրկյան տևող սարսափելի պահ, որը առաջացնում է սուր վախ, որին հաջորդում է հուզական թեթևացում, որ ամեն ինչ ավարտվել է, այս ֆիլմում լարվածությունը չի մեղմանում. այն կլանող և ճնշող է իր շարունակականությամբ։ Հիշո՞ւմ եք այն զգացողությունը, երբ վայրկյան առաջ սպասում էիք սարսափի։ Պատկերացրեք, որ այդ լարվածությունը ձգվում է մի քանի ժամ, երբ դուք սպասում եք, որ հրեշը դուրս ցատկի անկյունից, բայց այն երբեք չի ցատկում, ինչը այն դարձնում է ավելի ճնշող՝ բառացիորեն տառապանք՝ սպասելով մի մղձավանջի, որը երբեք չի իրականանում։

«Սարսափ» պիտակը կարող է հեշտությամբ մոլորեցնել անփորձ դիտողին, ով կունենա որոշակի սպասումներ ժանրի հետ կապված, որոնք, ի դեպ, չեն արդարանում։ Այսպիսով, եկեք սկզբից պարզաբանենք, որ սա սարսափ չէ, այլ հոգեբանական սարսափ, և սրանք բոլորովին այլ գործիքներ են ձեր վախը մանիպուլյացիայի ենթարկելու համար։ Ամենասարսափելի բանը միշտ տեղի է ունենում մտքում. այն, ինչ մենք չենք տեսնում, ավելի սարսափելի է, քան այն, ինչ տեսնում ենք, այնպես որ պատրաստ եղեք, որ վախը կզգացվի ոչ թե ֆիզիոլոգիական մակարդակում՝ տեսողականներից ադրենալինի տեսքով, այլ հոգեբանորեն։ Մեկուկես ժամ դուք կսարսափեք էկրանին տեղի ունեցողի ձեր սեփական մտքերից և զգացողություններից, որոնք կսնուցվեն ձեր հոգու վրա գրգռող ակուստիկ ճնշումից։ Այլ կերպ ասած, դուք կզգաք գոյաբանական սարսափ, որը մարդկային վախի բոլորովին այլ կարգ է։ Այս մոտեցումը շատ ավելի հեռու է թողնում դասական սարսափ ֆիլմերը։

Այս լաբիրինթոսում գտնվող հրեշն ինքնին, իհարկե, գոյություն ունի, բայց այն ներկայացվում է որպես անավարտ ինչ-որ բանի խորհրդանիշ և դժվար թե ավելի սարսափելի լինի, քան էկրանին առկա տարածությունները: Ավելին, հրեշն ինքնին բավականին ծիծաղելի է և ծաղրանկարային: «Իրականությունից այն կողմ» ֆիլմը կորած լինելու և սեփական վախերով հետապնդվելու մեկ շարունակական փոխաբերություն է, որոնք առաջացնում են սահմանային տարածություններ և իրական տարածությունների աղավաղված պատճեններ: Այս տարածության երկրաչափությունը հեղուկ է՝ հակասելով ֆիզիկայի օրենքներին: Դա մի չափում է, որը իրեն պահում է ինչպես հսկա կենդանի ուղեղ, այստեղից էլ՝ միլիոնավոր կիլոմետրեր լայնությամբ տարածության մեջ հայտնվելու զգացողությունը, որը կաթվածահար է անում ավելի շատ, քան ցանկացած համակարգչային գրաֆիկական հրեշ:

Ֆիլմում անվերջ, կիսադատարկ, տարօրինակ ձևերի տարածությունները ծառայում են որպես գլխավոր հերոսի վախերի և տրավմաների (և ձեր սեփական) հայելի:

Տարածությունն ինքնին հրեշներ չի ստեղծում, այլ վերարտադրում է դրանք այս աշխարհում կորած մարդու հիշողություններից: Պարզ ասած՝ լաբիրինթոսը մարմնավորում է թաքնված վախերը, և սա է սարսափի էությունը։

Կարևոր է, որ կուլիսը զուգահեռ իրականություն չէ, այլ ճկուն մտավոր մատրիցա, որը նման է նախնադարյան մտքին։

Եթե սպասում եք, որ ֆիլմը բացատրի ամեն ինչ, ինչ տեղի է ունենում, հիասթափված կլինեք: Ֆիլմը ոչինչ ուղղակիորեն չի բացատրում. ֆիզիկայի և աշխարհագրության օրենքները այստեղ չեն գործում, բայց տրամաբանության և հոգեբանության օրենքները գործում են, չնայած դուք ստիպված կլինեք քրտնաջան աշխատել՝ դրանց բոլոր խորհրդանիշները ինքներդ վերծանելու համար։

Ժապավենի գեղեցկությունը կայանում է նրանում, որ այն կոլեկտիվ վախի մարմնացում է, այլ ոչ թե պատմություն այն մասին, թե ինչն է վախեցնում որոշակի հեղինակի: Այն 20-ամյա ռեժիսոր Քեյն Փարսոնսի աշխատանքն է, որը նախկինում YouTube-ում նկարահանել էր «Կուլիսի» մասին շարք, որը միլիոնավոր դիտումներ է հավաքել։ Նրա կարճամետրաժ ֆիլմերի սյուժեն հիմնված էր creepypasta-ի վրա, որը ծագել է դեռևս 2019 թվականին ինտերնետային ֆորումներում, երբ անանուն օգտատերը բեռնել էր այսպես կոչված «անհարմար լուսանկար» դատարկ տարածության, որտեղ ինչ-որ բան թվում էր անհամապատասխան։ Սա հանգեցրեց սահմանային տարածությունների երևույթի առաջացմանը, և ինտերնետ օգտատերերը ընդունեցին այդ գաղափարը, որը զարգացրեց իր սեփական դիցաբանությունը։ Այստեղ գործում էր առցանց էվոլյուցիայի մեխանիզմը. հարյուրավոր հեղինակներ և հազարավոր սովորական մարդիկ տարիներ են անցկացրել իրենց համար տարօրինակ համարվող դատարկ միջանցքների լուսանկարներ հրապարակելով պատկերասրահներում և սոցիալական ցանցերում։

Ինչպես Փարսոնսի կարճամետրաժ ֆիլմերը, «Իրականությունից այն կողմ» ֆիլմը գրավեց հանդիսատեսին՝ միավորելով միլիոնավոր մարդկանց իրենց կոլեկտիվ վախի մեջ, որը զգացվում է այնպես, կարծես ինչ-որ մեկը նայել է ձեր սեփական գլխի մեջ և նյութականացրել է այն, ինչ դուք նույնիսկ չգիտեիք, թե ինչպես արտահայտել։

Ֆիլմից հեռացվել են բոլոր ավելորդ, ձանձրալի տարրերը՝ թողնելով վախի մաքուր, թորած կոնցենտրատ, որը վիրաբուժական ճշգրտությամբ հարվածում է ենթագիտակցությանը։ Սա վախ է, որը փորձարկվել է միլիոնավոր մարդկային մտքերի կողմից։ Եվ «սովորական մարդու» հեռանկարն ավելի վախեցնող է։ Ռեժիսորները հաճախ մեծամասշտաբ են մտածում. գոթական ամրոցներ, տիեզերանավեր, հին գերեզմանատներ, ուրվականներ: Սակայն, սովորական մարդը նկատում է առօրյա սարսափը, որը հասանելի է՝ զգալով իրականության հյուսվածքը: Քեյն Փարսոնսի նման սովորական դեռահասը կամ ինտերնետ օգտագործողը գիտի, թե ինչ տեսք ունի էժան գրասենյակի առաստաղը, ինչ հոտ է գալիս թաց գորգը մաքրելուց հետո և ինչ զզվելի, կեղտոտ դեղին երանգ ունեն կլինիկայի միջանցքի պատերը:

Այսպիսով, ինտերնետը ծնունդ է տվել թվային ֆոլկլորի մի դարաշրջանի, որը գործում է դասական կինոյի սկզբունքորեն տարբեր ազդակներով:

Ավանդական սարսափ ֆիլմերում դիտողը գիտակցում է, որ նմանատիպ իրավիճակում հայտնվելու հավանականությունը չափազանց ցածր է: Այստեղ այն միտքը, որ հերոսը սպանվում է սեփական վախերի և տրավմաների պատճառով, ծնում է մեկ այլ միտք՝ որ դա հեշտությամբ կարող է պատահել ձեզ հետ: Սարսափի երևույթը «ինչ-որ տեղ հորինված աշխարհում» ոլորտից տեղափոխվում է խորը գոյաբանական ցնցման ոլորտ, որը հետապնդում է թատրոնից դուրս գալուց երկար ժամանակ անց:

«Իրականությունից այն կողմ» ֆիլմը ապացուցեց, որ ժամանակակից մարդու համար ամենասարսափելի հրեշը ժանիքավոր դևը չէ, այլ բացարձակ, միապաղաղ դատարկությունը, որտեղ ջնջվել են իմաստի և կյանքի բոլոր հետքերը: Ինտերնետը պարզապես վերցրեց մեր հասարակության այս թաքնված, ֆոնային նևրոզը և այն բարձրացրեց առավելագույն մակարդակի՝ ցույց տալով, որ մղձավանջը հիմնված է մեր իրականության վրա, և մեր միտքն է այդ մղձավանջի համահեղինակը։